Introductie: (In bewerking)

Henk Visch is een Nederlandse beeldend kunstenaar die zijn opleiding kreeg aan de Academie voor Kunst en Vormgeving in Den Bosch NL. Hij werkt vooral in Eindhoven NL, Berlin DE en  Beijing CN. Hij is lid van de groep …… Hij had ondermeer exposities in KAdE  Amersfoort NL en Museum Arnhem NL. Hij ontving de Kunstpreis der Stadt Darmstadt DE. Belangrijke werken worden gerekend tot het Abstract Figurisme. Bekende werken ………….. Hij beschouwd zichzelf als……


   


Biografie:

Op een stralende zomerdag in 1968, schrijft Henk Visch  een aanmeldingsbrief om toegelaten te worden op de Academie voor Kunst en Vormgeving te ‘s-Hertogenbosch NL. Hij volgt van 1968 tot 1972  lessen van de afdeling Grafiek en bezoekt kort de afdeling Beeldhouwkunst. Kort houdt hij zich bezig met glas in lood en glasschilderen. Tijdens zijn akademietijd ontwikkelt hij een levenswijze van relativering en beschouwelijkheid, die hem ook na het examen in 1972 niet verlaat. Hij schrijft gedichten, sluit zich aan bij een gezelschap dat straattheater maakt en droomt over het regisseren van een film.

1979 – Henk Visch is in New York US de stad die hem “het verlangen geeft om intens deel van de werkelijkheid te zijn”.

Tot 1980 werkte Henk Visch alleen op papier. De tekeningen werden in enkele zuivere lijnen neergezet. Ze lieten vaak sprookjesachtige figuren zien, die met raadselachtige voorwerpen werden omringd. De tekeningen gelden in het algemeen als zelfstandige werken en vormen een op zichzelf staand onderdeel van zijn oeuvre.

In februari 1981 heeft hij zijn eerste tentoonstelling met sculpturen en grote wandvullende tekeningen in het Eindhovense Apollohuis. Tijdens de tentoonstelling wordt er een bandopname ten gehore gebracht met door hem gespeelde pianomuziek. Er bestaat ook een filmopname uit die tijd van een optreden met een danseres.

Hij besluit, ook in 1981, sculpturen te maken die ‘over mijn aanwezigheid in de wereld berichten’. Het worden verstilde, bijna teruggetrokken beelden, gestileerde menselijke figuren en dierlijke figuren, die vaak zeer delicaat, en bijna teer uitgebalanceerd waren. Sommige figuren lijken zelfs in zichzelf balans te zoeken waarbij ze bijna hun evenwicht verliezen. Hij voorzag deze beelden vaak van poëtische titels die bij de beschouwer een stroom van verhalen en associaties doen ontstaan.

Anderhalf jaar later is hij van 1982 – 1983 weer in New York US, nu niet om ingewijd te worden maar om 8 maanden in een atelier in PSI te werken.

In 1984 verbleef hij in de Ateliers Internationales de Fontevraud (FR).

Van 1984 tot  1987 was Henk Visch docent Rijksakademie voor Beeldende Kunsten in  Amsterdam NL.
Van 1987 tot 1991 was hij docent aan de Jan van Eijk Akademie in  Maastricht NL.

‘Don’t wait for me in a borrowed home’ is speciaal voor zijn deelname aan de gerenommeerde Biënnale van Venetië in 1988 gemaakt. Henk Visch was in dat  jaar uitgenodigd om Nederland te vertegenwoordigen. Hoewel Henk Visch zijn beelden / figuren vaak terugbrengt tot vereenvoudigde vormen, en vaak delen van het lichaam weglaat, blijven de mensfiguren duidelijk herkenbaar. ‘Er zijn geen individuen afgebeeld, maar abstracties van algemene menselijk functies zoals lopen en stilstaan, rusten en liggen, horen en zien, praten en stil zijn, ruiken en voelen, denken en dromen.’ (Gijs van Tuyl, Catalogus Henk Visch, Nederlandse Paviljoens, Biënnale van Venetië 1988, p6)

In 1991 kreeg hij Kunstpreis der Stadt Darmstadt DE uitgereikt.


Henk  Visch weet met zijn beelden vaak allerlei associaties op te roepen en de fantasie van de kijker te prikkelen. Don’t wait for me in a borrowed home heeft bijvoorbeeld een heel herkenbare houding maar is zo samengesteld dat je als kijker even in verwarring wordt gebracht. Welke kant loopt deze figuur op en wat is precies de voorkant van het beeld? Dit is precies wat Henk Visch probeert te bereiken met zijn werk: de kijker uitnodigen er een eigen fantasie op los te laten en eigen gedachtes te stimuleren.

Hoewel Henk Visch zijn beelden / figuren vaak terugbrengt tot vereenvoudigde vormen, en vaak delen van het lichaam weglaat, blijven de mensfiguren duidelijk herkenbaar. ‘Er zijn geen individuen afgebeeld, maar abstracties van algemene menselijk functies zoals lopen en stilstaan, rusten en liggen, horen en zien, praten en stil zijn, ruiken en voelen, denken en dromen.’ (Gijs van Tuyl, Catalogus Henk Visch, Nederlandse Paviljoens, Biënnale van Venetië 1988, p6)

 

Deelname aan de Dokumenta IX, Kassel (D) in 1992 brengt zijn werk verder onder de aandacht van een breed publiek.

Verblijf in New York op uitnodiging van het Apollohuis (NL) en PS-I, New York (USA) tentoonstelling P.S.I: I see, I understand, I know, I remember, I do.

1993 verblijf in Lodz (P), Artists Museum, deelname aan het project Art in Progress.

 

Van 1974 tot 1982 werkte hij in Boxtel NL, waar hij tekeningen en etsen maakte.

Hij werkte van 1982 tot 1983 in Ateliers PS I in New York.

Vanaf 1983 werd Henk  Visch vooral bekend door zijn sculpturen, die hij exposeerde in de Fabriek in Eindhoven NL en later in de Amsterdamse galerie the Livingroom.

Hij werkte in 1984 in de Ateliers Internationales de Fontevraud-l’Abbaye in Frankrijk op uitnodiging van het FRAC.

Van 1984 tot 1987 was Henk Visch docent aan de Amsterdamse Rijksakademie van beeldende kunsten en van 1987 tot 1991 aan de Maastrichtse Jan van Eyck Academie. Van 1995 tot 2001 was hij hoogleraar aan de Staatliche Akademie der Bildende Künste in Stuttgart en vanaf 2005 aan de Hochschule für Bildende Künste in Münster. In de zomer van 2013 was Visch gastdocent aan de Central Academy of Fine Art (CAFA) in Beijing.

In 1988 vertegenwoordigde hij Nederland bij de Biënnale van Venetië, in 1991 kreeg hij de kunstprijs van de stad Darmstadt en in 1992 werd hij uitgenodigd voor deelname aan documenta IX in Kassel. Hij ontving de Beeldende Kunstprijs 2001 van de afdeling Noord-Brabant van het Prins Bernhard Cultuurfonds. Van 1996 tot 2011 maakte Visch iedere maandag een tekening voor de column Mirza in de Volkskrant.

Henk Visch (Eindhoven, 1950) maakt beelden. Soms zijn dat ijle lijnen van metaal, als tekeningen in de lucht, dan weer zijn het massief bronzen volumes. Zoals Visch zelf zegt: “[…] mijn werk heeft geen richting, maar alle richtingen.”

Zijn oeuvre bestaat uit beelden van meer dan drie meter hoog en werken van nog geen dertig centimeter, uit figuratieve sculpturen en abstracte vormen.

Aanvankelijk werkt Visch alleen op papier. Vanaf 1980 komt daar het beeldhouwen bij. Naast zijn beeldende werk schrijft en dicht Visch. Zijn eerste solotentoonstelling, die in 1981 plaatsvindt in het Apollohuis in Eindhoven, noemt hij Getimmerde tekeningen en objecten. Beeld en taal komen samen.

Dat gebeurt ook in de titels die Visch zijn sculpturen meegeeft. Deze zijn associatief van aard. Een groot bronzen beeld van een zittende figuur met een bovenlijf zonder armen en met benen in een anatomisch onmongelijke houding draagt de titel Unguided tours (2014), wat een ruimtelijk geworden hiëroglief lijkt te zijn noemt Visch We can disagree and still be friends (2012) en een zilverkleurige kat met een rood met blauw omlijnd masker rond de ogen heeft als noemer I was a woman on the beach (2010).

 

Hij doceerde aan de Rijksakademie van beeldende kunsten in Amsterdam (1984-1987) en aan de Van Eyck in Maastricht (1987-1991). Tekeningen van Visch verschijnen in de periode van 1996 tot 2011 bij de column ‘Mirza’ in de Volkskrant, bij teksten van Kader Abdolah. Visch’ werk maakte deel uit van de Biënnale van Venetië en de Documenta IX in Kassel in respectievelijk 1988 en 1992 en was te zien in Kunsthal KAdE (Amersfoort), C-Space (Beijing), Kabinett für aktuelle Kunst (Bremerhaven) en Tim Van Laere Gallery (Antwerpen

2005 – 2017, Professorship at the Kunstakademie Münster, Hochschule für Bildende Künste, Münster DE.

  • 2014,  Workshop at CAFA, Central Academy of Fine Art, Beijing CN.
  • 2001, Beeldende Kunstprijs 2001, Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Brabant NL.
  • 1995 – 2001, Professorship at the Staatliche Akademie der Bildende Kunsten Stuttgart, Stuttgart DE.
  • 1994,  MUKA Studio, Auckland  (NZ.
  • 1993,  Art in Progress, Artists Museum, Lodz PL.
  • 1992,  Dokumenta IX, Kassel DE.
  • 1991,  Kunstpreis der Stadt Darmstadt DE.
  • 1988,  XLIII Biennale di Venezia 1988, Dutch Pavilion IT.
  • 1987 – 1991, Teaches at Jan van Eijk Akademie, Maastricht NL.
  • Van 1984 tot 1987 heeft de kunstenaar onder andere gedoceerd op de Amsterdamse Rijksacademie van Beeldende Kunsten en de Jan van Eyck Academie te Maastricht. Teaches at Rijksakademie voor Beeldende Kunsten, Amsterdam NL.
  • 1982 – 1983,  Ateliers PS I, New York US,  Residency.
  • 1980,  Begins exhibiting.

Het werk van Henk Visch bevindt zich in vele grote binnen- en buitenlandse museale collecties.

Henk Visch heeft  geëxposeerd op internationale tentoonstellingen, zoals de Documenta in Kassel  en de Biënnale van Venetië.

Henk Visch is onlangs (2017)  gevraagd om de Nederlandse vertegenwoordiger te zijn op de Biënnale van Kathmandu.


“Op aarde zijn betekent verloren lopen, waar anders kan men zo goed verdwalen als hier; in deze rijkdom aan mogelijkheden en onmogelijkheden. Vooral het onmogelijke zal men niet onderwaarderen maar koesteren als iets waarop men bijzonder gesteld is, als iets waar men voortdurend mee bezig wil zijn. Het mogelijke neemt ons mee in domme roes. Het onmogelijke verlost ons van de droom, het verlost ons van de illusie en is een waarborg om niet tot fanatisme te vervallen. Ja, het weerhoudt ons voor het doen van domme dingen waar men later spijt over heeft. Het onmogelijke houdt ons van al te veel treurnis af; de lange koude avonden bij het vuur dat dooft….. Het onmogelijke dwingt ons na te denken over een werkelijkheid – deze grotere droom – over iets, waar men niet omheen kan. Iets dat vaststaat als een feit, onomstotelijk. Dit moet wereld zijn; er is niets anders waarin zich de feiten hechten kunnen! Leeft men in de werkelijkheid dan is men altijd ergens.” (Henk Visch, 1991).


Het bewustzijn van Henk Visch bestaat zowel uit vreugde als pijn. Het bevat ruw materiaal waar je mee kan spelen, meer nog, waar je mee kan werken. Maar dan wel om, op een zowel bekende als verdoken manier, schokkend en met sprongen, te ensceneren en vorm te geven aan enkele “waarheden” over onze seksualiteit, onze verlangens en onze angsten, onze arabesken en onze collectieve uitingen, onze constante benaderingen, of, kortweg, onze beproevingen in de ruimte met het lichaam als voertuig : echte lichamen, uitgevonden lichamen, lichamen van vertrouwde en utopische heerschappijen.

Deze presentaties en voorstellingen onthullen ons gedrag tegenover de realiteit die wij niet kunnen begrijpen, maar niet in staat zijn om te vergeten. Dit is de reden waarom Henk Visch, net zoals Robert Gober, Kiki Smith en Berlinde De Bruyckere, kiest voor het spel-aspect om zijn universum en zijn vormen op te bouwen. Het spel is verontrustend, tragisch, cognitief, geënsceneerd en theatraal, maar bij de voorstelling van de relatie tussen het lichaam en de realiteit, is de gekozen modus altijd die van de game, eerder dan die van het meesterlijke discours. Deze figuren zijn het onderwerp van al onze fantasieën terwijl ze de leegte en de tijd confronteren.

Zo gaat het bij de tijdgenoten van Visch, net als bij zijn peers, zoals de tekenaar André Masson en René Magritte, vooral in het werk waar Catherine Millet me op wees, Entr’acte, waar le jeu, spelen in de zin dat een acteur een rol speelt, of spelen in de zin van het spel (bijvoorbeeld een puzzel dat uit verschillende fragmenten en versneden stukken bestaat), de mogelijkheid geeft aan de kunstenaar om deze opnieuw samengestelde anatomieën, deze zowel vertederende als angstaanjagende “monsterlijke organen” te laten dansen. Net omdat ze onbekende, onbeschrijflijke figuren van een illusoire draaimolen zijn, zijn ze de aangewezen boodschappers, de geïncarneerde engelen die ons helpen om het toneel te verlaten terwijl op het achtertoneel het rode gordijn op een ander, stormachtig, onthutsend landschap opent dat beheerst wordt door een mysterieuze sculptuur, een verontrustende structuur, dat tegelijk de Toren van Babel en de Magic Mountain is. Dit landschap is dat van de sculpturen van Henk Visch. Hij is een beeldhouwer die in plaats van ideeën te illustreren eerst een vorm maakt en vervolgens hun interconnecties vormt om een verontrustend nieuw leven te schenken aan de gebieden die ze bewonen: of dit nu galerijen, tentoonstellingsruimtes of parken zijn. In zijn werk zijn de beelden nooit figuren uit de realiteit. We kunnen niet echt zeggen, “Dit is een seksuele scène”, “Dit is de dood”, “Dit is hysterie of eerbiedige contemplatie”, of zelfs, ondanks al het bewijs van het tegendeel, “Dit is een been”. Dat is niet de de kwestie.

Zoals Henk Visch het zelf uitlegt: “Een figuratief beeldhouwwerk hoeft niet realistisch te zijn, maar het zal wel een lading gegevens overbrengen. Het zal bijvoorbeeld niets zeggen over de persoon die voorgesteld wordt, maar wel over emoties. Dus, in mijn ogen, moet een figuratief beeldhouwwerk zeer abstract zijn.” Over hetzelfde onderwerp schreef hij: “Mijn figuren zijn een herinnering van het lichaam en de figuren maken van het lichaam een bedachtzaam object, zodat ik door een mentale ruimte kan reizen die een echo is van mijn ervaringen. Een mentale ruimte, een binnenruimte, analogieën van een reële ruimte.”

Vandaar dat het uitgangspunt van Henk Visch de ervaring van lichamen is, de sympathie, de empathie tussen de zintuigen, hun verbindingen en hun poreusheden. Deze toestand is het vertrekpunt van zijn zoektocht naar zijn vormen, waarbij hij alle hiervoor noodzakelijke materialen gebruikt: draad zoals Calder, beton zoals Genzken, brons zoals Miro of nep bont en parels zoals Meret Oppenheim. Deze experimenten creëren vormen en ruimtes in plaats van objecten en afbeeldingen. Deze ruimtes zijn kosmogonieën voor de lichamen – de ruimtes van het reële, de slaapkamer en de straat. Ze veranderen onophoudelijk van plaats, dringen in mekaar en smelten samen om ruimtes te creëren waar de beelden betekenis produceren, net zoals hun plaatsing en verplaatsing in deze ruimtes de beeldhouwwerken betekenis geeft. Op die manier doen ze intriges ontstaan, theatraliteit en de metamorfose van de toeschouwer in een acteur. Ze gaan heen en weer tussen interne en externe werelden, eenzaamheid en veelheid, wonden en liefkozingen, slapen en waken.
Olivier Kaeppelin



Beschrijving werk:

De voorliefde om dingen te maken; het verlangen om in de wereld aanwezig te zijn; het belang dat hij hecht aan de taal als medium om het creatieve proces te begeleiden en te prikkelen, wat in titels en teksten tot uitdrukking komt, samen met een gevoeligheid voor ‘het verborgene in de openbaarheid’ en de ‘metaforische kwaliteiten van het voor de hand liggende’, maken hem, in de tijd van de opkomst van De Nieuwe Wilden, waar zijn werk wat betreft het belang van de voorstelling op aansluit, tot een kunstenaar, wiens werk niet verward kan worden met dat van anderen.
Zijn figuratieve, poëtische vormentaal sloot aan bij de internationale, veelkleurige stroming in de kunst, die in Nederland onder de naam nieuwe schilderkunst bekend werd en waarvan René Daniëls hier de belangrijkste vertegenwoordiger was

Het oeuvre van Henk Visch kent vele ‘gedaanten’. Het gaat van heel figuratief naar heel abstract, van open en constructiegericht naar monolithisch en compact. Toch is het oeuvre heel homogeen. Visch kent geen grote stijlbreuken of stijlwisselingen, omdat ‘stijl’ als begrip hem niet interesseert. Zijn werk komt voort vanuit zijn artistieke attitude ten opzichte van ‘de werkelijkheid’. Zijn beelden – en de beeldelementen in zijn tekeningen – zijn als een echo van de werkelijkheid. Ze appelleren aan de dingen zoals we die in de realiteit waarnemen, maar nooit precies. Het is altijd een interpretatie van een vorm, een gebaar, een fenomeen, een gestalte. Het werk van Henk Visch is een vorm van beeldende verdichting, een individuele (poëtische) vertaling van dat wat we allemaal waarnemen, maar ieder op een eigen manier identificeren, aangevuld met eigen gefantaseerde momenten. Foto: Naast ‘het been’ bij KAdE, Amersfoort NL uw webredacteur.



Naam: Henk Visch.
Geboren: Eindhoven, 1959.
Nationaliteit: Nederlandse.
Woon / werkplaatsen:

  • Eindhoven NL, Berlin DE? en Beijing CN.

Kunstopleiding:

  • 1968 – 1972, Koninklijke Academie voor Kunst en Vormgeving, Den Bosch NL, Grafiek.

Toelagen:
Residenties:

  • 1982 – 1983, PS1 Centre for Contemporary Art New York US.

Studiereizen:
Functies kunstwereld:

  • Docent Rijksacademie van Beeldende Kunst, Amsterdam NL.
  • Hoogleraar Staatliche Akademie der Bildende Künste, Stuttgart DE.
  • Docent Hochschule für Bildende Künste, Münster DE.

Onderscheidingen:

  • 1991, Kunstpreis der Stadt Darmstadt, Darmstadt DE.
  • 2001, Beeldende Kunstprijs, Prins Bernhard Cultuurfonds Noord-Brabant NL.

Actieve periode:


Vertegenwoordiging: 
Contactpersoon: Henk Visch.
Adres:
Telefoon:
Emailinfo@henkvisch.nl.
Website: www.henkvisch.nl.
Emedia:


Kunstvormen: Sculpturen, Grafiek, Tekeningen.
Kunstperioden: Hedendaags.
Kunststromingen:

  • Abstract Figurisme | EU | 1910 – Heden | Tekeningen, Schilderijen, Sculpturen | Modern, Hedendaags.

Kunstfasen:

  • 1968 – 1983, Studieperiode.
  • 1972 –  1980, Werk op papier.

Technieken:
Bekende werken:

  • 1988, Don’t wait for me in a borrowed.

Projecten / opdrachten:

1986/89 – Uit het gezicht verliezen, beeldenroute Kunstwegen in Nordhorn
1992 – De kameel en zijn begeleider, Kunsthal Rotterdam
1992 – Zonder titel, kunstroute LUMC in Leiden
1994 – De Giraffe, Dordrecht
1996 – Telling no lies, Openluchtmuseum voor beeldhouwkunst Middelheim in Antwerpen
1996 – Morgen is alles anders, Middelheim in Antwerpen
1996 – Anna lacht niet, kunstroute LUMC in Leiden
1999 – AUB, Museumpark in Rotterdam
2000 – Nationaal Canadees Bevrijdingsmonument, Apeldoorn. In 2002 werd in Ottawa een tweede exemplaar onthuld.
2000 – De schommel, Nijmegen
2001 – Marathon-beeld, Rotterdam
2002 – Wandelaar met stok, oorlogsmonument in Bovenkarspel
2003 – Secret Life in a Public Body, Oosterhaven in Groningen
2005 – De Draadloper, Den Haag
2008 – Olympic Sculpture, Beijing, China
2009 – Zoënzo, Campus Sociale Wetenschappen in Leuven
2011 – Lena (of de driedubbele achterwaartse salto), Amsterdam
2011 – Present Continuous, Beeldenpark van de Pinakotheken München, München
2011 – De Noorderling, N470, Lansingerland
2013 – De jonge mens op het eiland, Spoorsingel in Rotterdam
Kunstgroepen:
Kunstrelaties:
Invloed van:
Invloed op:


Museumcollecties:

Overheidscollecties:
Private collecties:

Galerie collecties:


Museumexposities: (Solo / Duo / Groep / ?)

.Galerie exposities: (Solo / Duo / Groep / ?

  • 26.01.2017 – 11.03.2017: Tim Van Laere Gallery, Antwerpen BE, vijfde solotentoonstelling Henk Visch.
  • 2011, ‘Fabula Graphica 3’, Grandes Galeries de L’Aître Saint-Maclou FR.
  • 1994, MUKA Studio, Auckland NZ.

Overige exposities: (Solo / Duo / Groep / ?)

  • 1992, Dokumenta IX, Kassel DE.

Eigen publicaties:
Catalogi:

  • 2017, HENK VISCH, expositie Henk Visch bij Tim Van Laere Gallery, Antwerpen BE, Olivier Kaeppelin.
  • 2007, Biographische Notizen, 1975-2007, Wait and see what happens, Darmstadt, Mathildehöhe.
  • 2006, Henk Visch, sculpturen, SMAK, Gent BE.

Boeken:

  • 1990, Henk Visch, Kunstverein Hannover DE.
  • 1988, Henk Visch, Rijksdienst Beeldende Kunst, Den Haag 1988, ISBN 90-71465-16-0.

Artikelen:
Radio / televisie:
Video / films:

http://hollandsemeesters.info/posts/show/7956
Websites:


Eigen citaten:


Nieuwsberichten:


Bronnen:  Zie publicaties en websites.
Copyright: Stichting Pictoright, Amsterdam NL.
Bijgewerkt: 05.01.2012/21.07.2014/16.04.2017.
Mailcontact: info@henkvisch.nl  Beste Henk,


Vaak worden alleen de belangrijkste collecties, exposities, publicaties e.d. weergegeven.


Reacties

Henk Visch | NL 1959 NL | Sculpturen, Grafiek, Schilderijen | Hedendaags | Abstract Figurisme — Geen reacties

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *